:: Op 13 juni 1957 geboren in Sint-Amandsberg
:: Woont in Mariakerke
:: Sinds 1978 bezieler van het Gents liberalisme
:: Gebeten door Gent, verliefd op zijn stad
:: Sinds 1985 Gemeenteraadslid
:: Tussen 1989 en 2009 (eerste) schepen
:: Tussen 2009 en 2014 Vlaams Volksvertegenwoordiger
:: Tussen 2014 en 2016 Kabinetschef van de
    Vice-minister-president Vlaamse regering
:: Sinds 2013 voorzitter Raad van Bestuur Ugent
:: Levensmotto: Geen angst maar passie

Nieuws

Tu quoque, Flandria

In een opinie in De Morgen en in De Tijd formuleren fractievoorzitter Sas van Rouveroij en voormalig begrotingsminister Dirk Van Mechelen fundamentele kritiek op het begrotingsbeleid van de regering Peeters II. De Vlaamse begroting zou de Europese toets niet doorstaan, zeggen ze. Ook Vlaanderen moet dringend de toekomst beginnen voorbereiden.

Dat Europa steeds meer invloed heeft op het begrotingsbeleid van lidstaten is bekend. De Vlaamse begroting, die deze week ter stemming voorligt, trekt zich daar echter weinig van, zo zeggen Open Vld-Parlementsleden Sas Van Rouveroij en Dirk Van Mechelen.


Olli Rehn is zonder twijfel de meest gevreesde Eurocommissaris. De lidstaten van de Unie moeten op de tippen van hun tenen lopen om aan zijn strenge begrotingsregels te voldoen. Vlaanderen heeft daar minder last van. De begrotingseisen van Europa zijn toegespitst op de federale regering, waardoor begrotingsminister Muyster geen kritiek vanuit het Berlaymontgebouw hoeft te vrezen. Toch is het belangrijk dat ook de regering Peeters II zich schikt naar de verstrengde aanpak. Enkel zo kunnen we - alle bestuursniveaus samen - een coherent budgettair pad volgen om de noodzakelijke inspanningen uit te voeren.

Zou deze Vlaamse begroting de Europese test doorstaan? Wellicht niet. Europa vraagt in de eerste plaats werk te maken van een structureel evenwicht. Simpel concept is dat: het niveau van de uitgaven moet in lijn zijn met de evolutie van de ontvangsten. In deze Vlaamse begroting is dat overduidelijk niet het geval. Zelfs in zwaar economisch weer blijft Peeters II beleid bijmaken, zonder daarvoor over extra inkomsten te beschikken. Voor het komende begrotingsjaar zijn de nieuwe uitgaven weer € 300 miljoen groter dan wat er bijkomt aan inkomstenzijde. Geen structureel evenwicht dus.

Op het Martelarenplein kloppen ze zichzelf nochtans graag op de borst: ‘onze begroting is in evenwicht!’ Boekhoudkundig klopt dat, dankzij het betere trucagewerk. Zo zijn er schimmige éénmalige maatregelen met de reserves van de drinkwaterschappijen en is ook de virtuele onderbenutting weer van de partij. Laakbaar, op zijn minst. Maar begrotingswaakhonden als het Rekenhof en de SERV zijn pas echt misnoegd over het leeghalen van allerlei buffers. Die werden aangelegd om grote begrotingsschokken op te vangen. Nu worden ze geplunderd om nieuw beleid mogelijk te maken. Het is enkel dankzij deze éénmalige maatregelen dat er een schijnevenwicht gepresenteerd kan worden. Structureel is dat zeker niet.

Er is ook geen land in Europa te vinden dat geen besparingen heeft moet doorvoeren. In deze Vlaamse begroting zijn die echter niet aanwezig. Of toch: 1% zou er bespaard worden op ambtenarenlonen. De concrete invulling ervan werd uitbesteed aan de vakbonden. Ze beloofden meteen plechtig dat niemand iets zou voelen. In het onderwijs verschoven ze € 82 miljoen vakantiegelden door naar 2014. Een verschuiving die prompt werd gecompenseerd door de eindejaarstoelagen van overheidspersoneel te verhogen in 2013. Is dat dan een besparing? Olli Rehn zou er op zijn zachtst gezegd bedenkingen bij hebben.

Elke Vlaamse begroting vertoont één constante: een stijging van de uitgaven

En dan is er nog de schuld. Het Rekenhof uitte zware kritiek over het stijgend aantal verrichtingen die niet zichtbaar zijn in de begroting, maar wel de schuld de hoogte injagen. Meer dan € 6 miljard bedraagt die momenteel. Ter vergelijking: in 2008 was Vlaanderen schuldenvrij. Eric Van Rompuy zei ooit dat het wel een enorm geknoei zou zijn mocht de Vlaamse regering de schuld niet weggewerkt krijgen tegen 2020. Een knoeiboel die nu onafwendbaar is. Mocht Europa rechtstreeks kritiek geven aan deelstaten, Vlaanderen zou hierover flink wat kaakslagen moeten incasseren.

Keuzes maken in de begroting, de Vlaamse regering heeft er duidelijk moeite mee. De sterke stijging van de middelen in het laatste decennium maakte van Vlaanderen nochtans een volwassen budgettaire macht. Veel vangt de Vlaamse regering met die beleidsruimte niet aan. Koen Schoors stelde onlangs dat de afschaffing van de jobkorting - een belastingsverhóging- de enige structurele maatregel is van Peeters II. Wij zouden daar nog de stijging van de miserietaks aan kunnen toevoegen. Aan de andere zijde is er in elke Vlaamse begroting maar één constante: een stijging van de uitgaven. Van een voorzichtig budgettair beleid, in lijn met het Europees begrotingskader, is geen sprake.

Dat is een zorgwekkende vaststelling. Van Nederland tot Griekenland worden er keuzes gemaakt om sterker uit deze woelige economische periode te komen. Overal is er kritiek op die keuzes, want ze doen pijn. In de Europese begrotingscontext van vandaag kan ook Peeters II daar niet aan blijven ontsnappen. Dat er dit jaar weer nieuwe uitgaven bijkomen zonder echte besparingen, zal Vlaanderen de komende jaren zuur opbreken, alle schijnevenwichten ten spijt.

Ook gij, Vlaanderen, moet moedig de toekomst voorbereiden.



Terug naar overzicht