:: Op 13 juni 1957 geboren in Sint-Amandsberg
:: Woont in Mariakerke
:: Sinds 1978 bezieler van het Gents liberalisme
:: Gebeten door Gent, verliefd op zijn stad
:: Sinds 1985 Gemeenteraadslid
:: Tussen 1989 en 2009 (eerste) schepen
:: Tussen 2009 en 2014 Vlaams Volksvertegenwoordiger
:: Tussen 2014 en 2016 Kabinetschef van de
    Vice-minister-president Vlaamse regering
:: Sinds 2013 voorzitter Raad van Bestuur Ugent
:: Levensmotto: Geen angst maar passie

Nieuws

'In Gent is het duidelijk waar Open Vld voor staat'

Interview De Standaard 11-09-2012

'Politiek dienstbetoon? Doe ik niet aan mee.' Sas van Rouveroij, Gentenaar en liberaal zwaargewicht, heeft zo zijn eigen wonderrecept om de kiezer te charmeren. 'Moeilijke keuzes maken en daarna incasseren.' 'Evengoed was ik journalist geworden. Ik hou van een goed verhaal: de aanleiding, de ontwikkeling, het plot. De figuranten en hun spel, de intriges, de scènezetting. En de vraag: waarom?'

Hij zegt het met jeugdige pretoogjes. Maar toch, het is anders uitgedraaid voor Sas van Rouveroij, twintig jaar schepen van Gent geweest en tegenwoordig fractievoorzitter van de liberalen in het Vlaams Parlement. Niet de media, maar de politiek, dat veelkoppige monster, houdt hem tot op vandaag stevig in de greep.

Zijn lokaas? 'Ergernis. Om al die dingen die fout lopen. Om al die mensen die vanaf de zijkant kritiek geven, maar ondertussen te bang zijn om hun handen vuil te maken. Om al die mensen die hun talenten onbenut laten en snel tevreden zijn, of dat nu een wc-madam is, een professor of de minister-president van Vlaanderen: maakt me niet uit. Als je iets kunt, doe het dan verdorie, en goed. Daarom ben ik ook de politiek ingegaan: de drang om te handelen was te groot, te oppermachtig.'


Kleine zelfstandige

Van Rouveroij , een electorale constante, is al jaren goed voor een dikke 10.000 voorkeurstemmen. En dat is volgens hem geen toeval. 'Ik doe namelijk niet aan dienstbetoon', is zijn verklaring, die voor een politicus contra-intuïtief lijkt. 'Mensen paaien met persoonlijke gunsten is geen duurzame, maar een grillige manier van werken. Zodra een vertegenwoordiger zijn macht of positie kwijt is en moeilijker tussenbeide kan komen, bestaat de kans dat de kiezer ervandoor gaat. Een beetje zoals een kind dat gaat mokken als het zijn zin niet krijgt.' Dé wonderformule bestaat niet, zegt Van Rouveroij. Maar duidelijke keuzes maken en die daarna consequent uitdragen komt toch al aardig in de buurt. 'Neem het verkeersvrij maken van de Gentse binnenstad. Ik heb die beslissing altijd en overal verdedigd, wat me door de lokale middenstand in het begin bijzonder kwalijk werd genomen. Ik, een liberaal, die de kleine zelfstandige een beetje zou gaan tegenwerken. Maar uiteindelijk is mijn gelijk bewezen: de stad floreert als nooit tevoren, en veel sceptici van het eerste uur hebben nog nooit zoveel verdiend als nu.'

Een ander voorbeeld. De pas ingehuldigde stadshal, die hevige voor- en tegenstanders kent. 'En niets beters dan dat: polemiek', zegt Van Rouveroij. 'Het zet mensen aan tot denken en laat hen uiteindelijk ook een keuze maken. Een stad leeft van spanning, waaruit een eigenaardige, maar creatieve dynamiek ontspruit.' Van Rouveroij , nochtans zelf veeleer het zakelijke type, is zes jaar lang schepen van Cultuur geweest en verdedigt daarom uit principe de 'schaapsstal', zoals de volksmond het houten project tussen het Belfort en het stadhuis smalend noemt. 'Een stad is een stenen bloemlezing en de nieuwe stadshal is onze historische bijdrage, een de toevoeging van de 21ste eeuw. Het maakt ons nederig bewust van onze plaats in de geschiedenis. En ook, minstens even belangrijk: kunst verzacht het stenen, kille uitzicht van een typisch middeleeuwse stad als Gent.' Om dat laatste punt duidelijk te maken, gaat hij naar de Graslei. De zon schijnt, de terrasjes zitten die middag vol, het water van de Leie ligt brak. Het is klef en windstil. Maar op de kade zit een meisje, met zonnebril en een kort groen jurkje, de bengelende benen bloot en met rode muiltjes die het grijs-zilveren sop net niet raken. Op de stenen boord staat een dichtregel van Paul Van Ostaijen gebeiteld - poëzie in de overtreffende trap. 'Dat bedoel ik dus', glundert Van Rouveroij jongensachtig. 'Dat is sensueel, dat is prachtig en aardig om te zien. Dat is schoonheid en steen ineen, hard en zacht in symbiose.'


Electorale klappen

Maar 14 oktober, daar gaat het om. En niet langer in aangename symbiose, daar in de stad van Artevelde. Het paarse politieke huwelijk strandde nadat de SP.A van burgemeester Daniël Termont voor de groenen had gekozen om in oktober mee in kartel naar de kiezer te gaan. 'Als onze fractie verliest, wat ik niet hoop, is een coalitie met links bijzonder moeilijk. Hoe dan ook: de onderhandelingen voor een nieuw bestuur zullen hard zijn. Open VLD is bereid om met iedereen te praten, ook met de N-VA.'

Het is eruit: de Nieuw-Vlaamse Alliantie. En Siegfried Bracke. En Bart De Wever, die de lokale verkiezingen nationaliseert. Of de tweede lijstduwer van de liberalen geen klappen vreest? 'Ik ben niet bang', klinkt het fors, ondanks de ene na de andere onheilspellende peiling voor zijn partij. 'De N-VA is een onzekere keuze, want de fractie heeft nog niets gerealiseerd, noch lokaal, noch Vlaams en al zeker niet op federaal niveau. Maar dat doet er voor sommige kiezers ook niet toe: de partij richt haar pijlen op een deel van de bevolking dat zich met afgrijzen van de Wetstraat afkeert. Dat is geen waardeoordeel, maar een vaststelling waar de traditionele partijen een antwoord op zullen moeten formuleren.'

En toch: helemaal gerust is de oude liberale rot ook weer niet. 'De kiezer vergeet snel', zegt hij met een lichtetristesse in de stem. 'De afgelopen twee decennia is Gent grondig van uitzicht veranderd. Ten goede, dankzij de Open VLD. Dat heeft bloed, zweet en tranen gekost. En overtuiging. Maar die geschiedenis, die omwenteling, die herinnering waar we vandaan komen, lijken velen intussen helaas vergeten. Maarsoit, het zal ons lukken. De Gentenaar weet waar Open VLD voor staat. Wat je ziet, is wat je krijgt.'


Roepnaam

Oké, proef op de som, wie is hij dan: Sas van Rouveroij? Een politicus uit de basis: zo omschrijft hij zichzelf. Iemand die van onderuit naar boven is geklommen. 'Ik heb geen enkele sport van de ladder overgeslagen. Van jongerenvoorzitter tot lokaal boegbeeld, van parlementslid tot fractieleider. Ik heb, wat mij betreft, het hoogste bereikt. Federale ambities heb ik niet, ik schat dat niveau trouwens absoluut niet hoger in de politieke rangorde.'

Of hij niet verplicht is dat te zeggen, in tijden van politieke profilering? Ten stelligste: 'Ik poseer niet. Dat gaat me niet af en het is moeilijk vol te houden. Ik ben authentiek, volledig mezelf, misschien zelfs dat tikkeltje voorspelbaar. De enige concessie die ik ooit gedaan heb, is mijn roepnaam Sas officieel toevoegen aan mijn voornamen. Marie Charles, zoals ik oorspronkelijk heette, kende niemand. Het was dat of, wellicht, niet verkozen raken.'

© 2012 Corelio



Terug naar overzicht