:: Op 13 juni 1957 geboren in Sint-Amandsberg
:: Woont in Mariakerke
:: Sinds 1978 bezieler van het Gents liberalisme
:: Gebeten door Gent, verliefd op zijn stad
:: Sinds 1985 Gemeenteraadslid
:: Tussen 1989 en 2009 (eerste) schepen
:: Tussen 2009 en 2014 Vlaams Volksvertegenwoordiger
:: Tussen 2014 en 2016 Kabinetschef van de
    Vice-minister-president Vlaamse regering
:: Sinds 2013 voorzitter Raad van Bestuur Ugent
:: Levensmotto: Geen angst maar passie

Nieuws

Vlaamse regering durft vertrouwensvraag niet te stellen

Tijdens het debat over de cohesie in de regering Peeters vroeg Open Vld-fractievoorzitter Sas van Rouveroij aan de minister-president om aan te tonen dat zijn ploeg na het gekrakeel over Uplace nog het vertrouwen geniet van een meerderheid van parlementsleden. De vraag stellen, vond Peeters blijkbaar een te groot risico. Bij Lees Meer leest u de tussenkomst van Sas.

Als u denkt, mijnheer de minister-president, dat Open Vld zit te wachten op incidenten als deze dan hebt u dat verkeerd voor. Na elk van de vorige incidenten dacht ik : die zal zijn of haar lesje nu wel geleerd hebben. Maar wat de SPa betreft leert men helemaal geen lesje. Integendeel. Het gaat van kwaad naar erger. Vorige week werden we opnieuw geconfronteerd met een spektakel van het slechtste soort: een minister en een regeringspartij die zich openlijk distantieert van een regeringsbeslissing. Meer nog, die van plan is de beslissing aan te vechten bij de Raad van State. En als we mijnheer Tobback mogen geloven is hij van plan om die juridische strijd desgevallend 20 jaar te voeren. We hadden het ergste dus nog niet gehad.

Maar wie dacht dat dit dan het hoogtepunt was voor de totale ontreddering van deze regering kwam alweer bedrogen uit. Want na de persconferentie waarop met een uitgestreken gezicht de indruk werd gewekt dat de plooien waren gladgestreken, was er in uw regering een vooralsnog onbekende minister, laten we hem of haar een gevoelloos creatuur noemen, die het nodig vond het nieuwe mailtje van minister Lieten - dat men in één moeite met het hoofdincident had geklasseerd - te laten lekken. Dat de journalisten geen vragen mochten stellen wees er ten andere op dat u er niet gerust in was.

Wat u aan de journalisten verbood kan u niet ontzeggen aan het parlement. Het behoort evenzeer tot de ministeriële deontologie om op vragen van het parlement een duidelijk en zo volledig mogelijk antwoord te geven.

Op mijn beurt wil ik dan ook van minister Lieten een helder antwoord op twee simpele vragen: 1. Minister Lieten, steunt U de beslissing van Minister Schauvliege ? 2. U vond de beslissing onbegrijpelijk. U hebt vrijdag de aan minister Schauvliege gedelegeerde beslissing gevalideerd. Wat hebt u op vrijdag begrepen dat voor u daags voordien nog onbegrijpelijk was ?

Collega’s, uiteraard zijn er meningsverschillen tussen coalitiepartners. Het is inherent aan onze parlementaire democratie dat mensen vanuit verschillende ideologieën, met verschillende meningen een coalitie vormen en daarin verantwoordelijkheid nemen. En neen, een regering moet geen vriendenclub zijn, maar collegialiteit, respect en de daaruit volgende samenhorigheid en vertrouwen, zijn de eerste voorwaarde om baanbrekend vakmanschap zoals de MP het graag omschrijft neer te zetten. Op weg naar een beslissing kunnen de meningsverschillen rustig uitgediept worden. Maar eens beslist staat men als één man, als één vrouw achter die beslissing.

Ik kan daar zelf van getuigen. Ik was tussen 1989 en 2009 schepen en eerste schepen van de stad Gent. Vriend en vijand, in en buiten Gent erkent dat in deze stad fundamentele keuzes zijn gemaakt die haar ingrijpend ten goede hebben gewijzigd. Belangrijker dan het paars project op zich was echter de optimale verstandhouding tussen Open VLD en SPa, tussen Frank Beke en mijzelf. Zo zou het moeten zijn mijnheer de MP tussen u en uw vice-eerste-ministers.

Maar zo is het, althans met mevrouw Lieten, helemaal niet. Mijnheer de minister President, de vraag die u zich dient te stellen is of de incidenten nog wel bij te leggen zijn. De hoop die U schijnbaar koestert dat het nog goed komt doet mij denken aan een uitspraak van Desmond Tutu: ik ben de gevangene van de hoop. Als een regeringsleider één ding niet mag zijn is het een gevangene, al zeker niet van één van zijn coalitiepartners.

Hoe dan ook stelt zich de vraag of de prijs die de Vlaming daarvoor zal moeten betalen het wel waard is. Want iedereen beseft dat het wantrouwen zich definitief heeft genesteld in deze regering. En niets is rampzaliger voor een doortastend, vooruitstrevend beleid dan voortdurend achterom te moeten kijken om te zien of iedereen wel volgt, of nog erger, zoals in deze vechtregering of er iemand een dolk in je rug wil steken. Wanneer U volhardt tegen beter weten in, dan kan Vlaanderen alleszins de hoop op goed bestuur delieten.…

Collega’s,

Het Uplace-dossier gaat terug tot in 2007 met de stemming van het Brownfielddecreet. Nadat het decretale kader was gecreëerd, volgde een oproep om projecten in te dienen. Dat resulteerde in 50 ingediende voorstellen. Op de site in Machelen werden drie projecten ingediend. Daarom besliste de toenmalige Regering de drie projecten in een wedstrijdformule tegen mekaar af te wegen. Daarin werd het Uplace-project door de Brownfieldcel als overwinnaar aangewezen. Op die basis is het convenant uiteindelijk ondertekend door de bekende partijen : Uplace, de gemeente Machelen, de provincie Vlaams-Brabant (die zich nadien weliswaar heeft teruggetrokken), OVAM en de Vlaamse Regering.

Maar misschien nog belangrijker, collega’s, is dat de daaropvolgende dus huidige Regering op 21 mei 2010 een addendum aan het convenant heeft goedgekeurd en ik citeer uit de Regeringsnota die werd voorgelegd : “Het ontwerp-addendum bestaat uit drie luiken” lezen we. En wat is nu de eerste zin van dat drieluik ? - “Het engagement van de partijen om met het project verder te gaan” En het artikel 1 van dat addendum is zo mogelijk nog explicieter. Ik citeer nogmaals : “ … de Partijen verklaren de intentie te hebben deze Brownfieldconvenant verder ter goeder trouw uit te voeren met het oog op de realisatie van het project.” Duidelijker kan het niet.

Wat dat betreft, Mijnheer de Minister-President, moet ik U steunen wanneer U vindt dat u hier koud gepakt werd door uw coalitiepartner. Zes keer in de vorige coalitie en zeventien keer in de huidige coalitie, maar vooral natuurlijk de beslissing van 21 mei 2010, mochten u verzekeren van het woord van SP.a. Collega’s van de SPa, pacta sunt servanda. Dat geldt niet alleen voor de Nederlandse buren als het gaat over de Scheldeverdieping maar ook voor de Regering Peeters tov haar private partners.

Ik las vorige week in een krant een uitspraak van de nieuwe baas van het FIT (Flanders Investment and Trade), Claire Tillekaerts. Niet zozeer de loonkost maar wel de rechtsonzekerheid houdt investeerders weg uit Vlaanderen.

En gisteravond was ik op de ambitiedag die georganiseerd werd door PMV, de participatie maatschappij Vlaanderen. Ik luisterde naar een superinteressant paneldebat met bedrijfsleiders en wetenschappers onder leiding van Katleen Cools. Op de vraag ivm Uplace antwoordden alle panelleden ééndrachtig: de rechtsonzekerheid die bij een afwijzing zou ontstaan draagt veel verder dan alleen Uplace zelf en veroorzaakt onzekerheid bij ondernemers. En een onzekere ondernemer is iemand die investeringen niet doet of uitstelt. De regering Peeters wil een investeringsregering zijn. En terecht. De houding van uw coalitiepartner is dus geen fait divers maar raakt uw regering in het hart.

Om uit de crisis te geraken moeten we investeren in brownfields, in publiek-private samenwerking maar ook in de steden en gemeenten want zij staan in voor 50 procent van alle overheidsinvesteringen. Als ik de donkere wolken zie die op de lokale besturen afkomen vraagt Open Vld u de investeringscapaciteit van de steden en gemeenten meer te ondersteunen dan wat vandaag al het geval is en ten andere door de vorige regering al tot stand was gebracht, zoals de vaste groeivoet van 3,5%.

Mijnheer de minister-president Uw regering wil via een wijziging van het gemeente- en provinciedecreet de structurele onbestuurbaarheid van gemeenten aanpakken. Als u schijnbaar zo wakker ligt van dit volstrekt overroepen probleem bij de gemeenten dan is het nu het moment om de procedure te starten die voorzien is om uw eigen bestuurloosheid te beëindigen. Want U geeft de indruk dat uw regering terug op één lijn zit maar in een parlementaire democratie is dat niet voldoende.

Als regering moet u ook in dit parlement over een meerderheid beschikken. Is dat nog zo? Waarom denkt u dat de SPa fractie niet hun partijvoorzitter Tobback maar wel mevrouw Lieten zal volgen? In dit halfrond volstaat geen persconferentie met een uitgestreken gezicht. In dit halfrond is er maar één middel om hierop een antwoord te krijgen: volgens het reglement kan u als regeringsleider de vertrouwenskwestie stellen. Tussen het stellen van de vertrouwenskwestie en de stemming moet normaal 48 uur verlopen maar het parlement kan bij unanimiteit van haar reglement afwijken. Open VLD is bereid dat te steunen. Open Vld vraagt u vandaag de vertrouwenskwestie te stellen want wij dulden geen scheidsrechter aan het hoofd van een regering, wij willen een echte regeringsleider met wie we inhoudelijk de degens kunnen kruisen.

Mijnheer de minister-president, iemand uit uw Christen-Democratische familie heeft ooit eens gezegd “trop is teveel en teveel is trop”. 



Terug naar overzicht